Η νέα υπουργική απόφαση Γ3β/Γ.Π.οικ.44413/2026 (ΦΕΚ Β΄ 6132/9.10.2026) επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να διασφαλίσει τη διαφάνεια στη διαχείριση των χρημάτων των ενοίκων των Οικοτροφείων, των Ξενώνων και των Προστατευμένων Διαμερισμάτων.
Η ανάγκη οικονομικής διαφάνειας δεν αμφισβητείται, αλλά το πρόβλημα είναι ποιοι καλούνται να επωμιστούν το βάρος της εφαρμογής των νέων ρυθμίσεων.
Οι διατάξεις των άρθρων 22 και 23, που αφορούν τη διαχείριση των εισοδημάτων των ωφελουμένων, διαμορφώνουν ένα εξαιρετικά απαιτητικό σύστημα οικονομικής καταγραφής, διαχείρισης και ελέγχου, την εφαρμογή του οποίου φορτώνονται οι θεραπευτικές ομάδες, τη στιγμή που οι δημόσιες Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΜΨΑ) ήδη λειτουργούν υπό συνθήκες σοβαρής υποστελέχωσης και χωρίς επαρκή διοικητική υποστήριξη, ενώ αντίστοιχα και πολλές ΜΨΑ των ΝΠΙΔ μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, ανάλογα με την κατάσταση του ωφελούμενου, προβλέπεται να κρατούνται:
1. Ειδικό βιβλίο εσόδων και εξόδων
2. Ξεχωριστός φάκελος παραστατικών
3. Φύλλο Καταγραφής Ατομικών Δαπανών Ενοίκου
4. Καταγραφές στο Ατομικό Θεραπευτικό Πρόγραμμα
5. Τριμηνιαίες αναφορές του Προσώπου Αναφοράς
6. Εξαμηνιαίες αναφορές της Επιτροπής Διαχείρισης Εισοδημάτων
7. Ετήσιες απολογιστικές εκθέσεις οικονομικής διαχείρισης
Αντί να προσθέτει λογιστικά καθήκοντα σε ήδη επιβαρυμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, η Πολιτεία ας προβλέψει την πρόσληψη διοικητικού προσωπικού που θα αναλάβει αυτές τις ευθύνες για τις περιπτώσεις εκείνων των ωφελούμενων που δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν τα οικονομικά τους.
Οι πολυδύναμες θεραπευτικές ομάδες πρέπει να μείνουν προσηλωμένες στην ουσιαστική φροντίδα των ωφελουμένων και στην προσπάθεια για την ψυχοκοινωνική αποκατάσταση και επανένταξή τους και να ενισχυθεί το δυναμικό τους, αντί να φορτώνονται με καθήκοντα που δεν τους αναλογούν και δημιουργούν επιπλέον εξουθένωση και περισπασμό από το κύριο έργο τους. Εάν δεν μπορούν αν το επιτελέσουν ορθά, για ποια αποκατάσταση μιλάμε;
Το κύριο μέλημα της Πολιτείας θα έπρεπε να είναι η ενίσχυση των ήδη υποστελεχωμένων ΜΨΑ ώστε αυτές να μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικό έργο στους ωφελούμενους και καλές εργασιακές συνθήκες στο προσωπικό, καθώς το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.
Επιπλέον, αν από κάτι πάσχουν οι περισσότεροι λήπτες, δεν είναι τόσο ο περισσότερος έλεγχος και οι λογιστικές καταγραφές, όσο η ανάγκη για περισσότερα χρήματα. Το επίδομα της πρόνοιας είναι καθηλωμένο στα 338 ευρώ, ενώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 585 ευρώ, το όριο της φτώχειας, τη στιγμή που ο πληθωρισμός καλπάζει. Αναρωτηθείτε αν με το σημερινό κόστος ζωής με αυτά τα χρήματα ο ωφελούμενος μπορεί να καλύψει τα προσωπικά του έξοδα και να κοινωνικοποιηθεί εκτός της Μονάδας. Εκτός αν θέλουμε να ξεχάσουμε την αποκατάσταση και την επανένταξη και να μιλάμε για μικρά άσυλα από τα οποία δεν θα μπορούν να ξεφύγουν οι ωφελούμενοι.
Επίσης, αφού μιλάμε για έλεγχο, αυτός θα έπρεπε πρωτίστως να επικεντρωθεί στο πόσα χρήματα δίνονται στις ΜΨΑ και πως αυτά ξοδεύονται ώστε να υπάρχει πραγματική διαφάνεια και λογοδοσία για να μην καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά.
Το ΔΣ
